De Aardkinderen

Deze reeks van 6 boeken is geschreven door Jean M. Auel. Als jong meisje stond ik voor mijn vaders boekenkast en daar zag ik een rij van zes boeken met witte kaft. Het leken mij maar saaie boeken, maar tussen alle studieboeken op de plank waren ze toch het aantrekkelijkst.  Het bleken twee verschillende boekenreeksen te zijn. De ene heette ‘Lord of the Rings’ (die reeks behoeft natuurlijk geen uitleg), de andere ‘De Aardkinderen’. Ik ben begonnen in de ‘Stam van de Holenbeer’, het eerste boek van de Aardkinderen, en ik was meteen verliefd! Nu heb ik alle boeken van de reeks (alleen dan de nieuwere kleurrijke versie) en ze zijn al bijna aan vervanging toe, omdat ik ze zo vaak heb gelezen. Deze boeken behoorden tot een van de eerste ‘volwassen’ boeken die ik heb gelezen, en behoren nog steeds tot mijn favorieten!

Het verhaal speelt zich af in de tijd dat de mensen nog in grotten woonden.De mensen leefden op de manier van de jagers en verzamelaars. Er waren in die tijd twee soorten mensen: mensen van de Stam en de Anderen. De mensen van de Stam hebben misschien nog wel het meeste weg van holbewoners. Zij hebben platte hoofden en zien er een beetje uit als beren. Ze hebben weinig vermogen om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden en zijn als het ware ‘vastgeroest’ in hun patronen. Bij de Stam is er een strikte rolverdeling tussen mannen en vrouwen. De mensen van de Stam kunnen niet praten en communiceren voornamelijk via een rijke gebarentaal. De Anderen zijn, zoals de naam het al zegt, anders dan de mensen van de stam. Zij lijken meer op de moderne mens. Ze zijn langer, hebben een andere spierontwikkeling, kunnen zich goed aanpassen aan veranderende omstandigheden, ze communiceren via een gesproken taal en vinden het leuk om nieuwe dingen uit te proberen en maken gebruik van ruilhandel. De Anderen hebben in een veranderende wereld de beste kansen om te overleven.

    In de boeken volgen we Ayla, een meisje van de Anderen, die op jonge leeftijd haar familie kwijtraakt bij een aardbeving. Ze wordt opgevoed door de mensen van de Stam en neemt hun normen, waarden en manier van communiceren over. Terwijl zij opgroeit blijken er onoverkoombare diepgewortelde verschillen te zijn tussen de mensen van de Stam en de Anderen, Ayla wordt noodgedwongen om de Stam te verlaten. Nadat zij een aantal jaren alleen in een dal heeft overleefd komt zij een man van de Anderen tegen, Jondalar. Ze besluit om samen met hem terug te gaan naar zijn volk. Het is een erg lange reis waarin ze vaak worden opgehouden en veel andere volkeren van de Anderen tegenkomen. Ayla wordt geadopteerd door de Mammoetjagers, maar besluit uiteindelijk toch om met Jondalar verder te reizen. Ondanks alle tegenslagen en lastige situaties komen ze heelhuids aan bij Jondalars volk, de Zelandoniers. Hier worden ze door bijna iedereen met open armen ontvangen en bouwt Ayla samen met Jondalar een nieuw leven op.

Dit is maar een zéér beknopte samenvatting van het verhaal (het zijn zes boeken in totaal, maar ik wil niet dat jullie halverwege afhaken, en daarbij moet je de boeken gewoon zelf lezen, ik wil niet te veel verklappen!). Het eerste boek, De Stam van de Holenbeer, is volgens mij het mooist. Je groeit als het ware samen met Ayla op. Toen ik dit boek gelezen had wilde ik net als zij worden, en dit werd alleen maar versterkt in het tweede boek van de reeks: De vallei van de Paarden. Ook het derde boek, De Mammoetjagers, is mooi en origineel. In het vierde boek, Het Dal der Beloften, begint de schrijfster een aantal gebeurtenissen uit de eerste drie boeken te herhalen. Ze is vast bang dat we die vergeten zullen zijn. Helaas maakt ze daar nog meer gebruikt van in het vijfde boek, Een Vuurplaats in Steen. Het zesde boek, Het Lied van de Grotten, is vorig jaar uitgekomen. Ik was helemaal blij dat er weer een nieuw boek uitkwam en dat ik zou kunnen lezen hoe het met Ayla en Jondalar ging bij de Zelandoniers. Jammer genoeg maakt de schrijfster in dit boek nog meer gebruik van de herhaling dan in het vijfde boek, pas in de laatste paar hoofdstukken gebeurt er iets nieuws en verrassends (en als je ziet hoe dik dit boek is, dan snap je dat je daar even op moet wachten.) Het zesde boek voegt niet veel toe aan het verhaal, dus die hoef je niet perse te lezen. De andere vijf boeken (en dan met name de eerste drie) zijn zeker het lezen waard!

Advertenties