De gele ogen van de krokodillen

Ik was in de boekenwinkel op zoek naar een nieuw boek om aan mijn boekenkast toe te voegen (en zodat ik het boekenweekgeschenk zou krijgen). Ik zag dit boek liggen, een van de dikste boeken die ze hadden. Ik las de flaptekst en ik was verkocht (en het boek dus ook, aan mij): het speelt zich af in Parijs, heeft een fluorescerende kaft, is superdik en er zat een sticker op met de tekst ‘goed boek’! Nou als dat niet een Bies-boek is dan weet ik het ook niet meer! De gele ogen van de krokodillen is geschreven door Katherine Pancol en is het eerste deel van een trilogie. Daar hou ik van, want als je dit boek uit hebt kan je gewoon verder lezen in het volgende boek en hoef je je dus niet af te vragen hoe het verder zal gaan met de personages.

We maken kennis met Josephine, wiens leven op het punt staat een grote verandering door te maken. In een korte tijd vinden er een aantal gebeurtenissen plaats waardoor niet alleen het leven van Josephine en haar twee dochters veranderd, maar Josephine zelf ook. Nadat ze haar man de deur heeft gewezen staat ze in haar eentje voor de zorg van haar twee opgroeiende dochters en blijkt ze meer financiële problemen te hebben dan ze in eerste instantie dacht. Om wat weer financiële ruimte te creëren laat ze zich door haar zus Iris overhalen om mee te doen in een speciaal project. Josephine werkt achter de schermen aan een meesterwerk en stopt al haar tijd erin, terwijl Iris al het werk in de spotlight doet en met de eer strijkt.

Het verhaal kent in principe één echte hoofdpersoon, en dat is Josephine. Maar ook de andere vrouwelijke (en een paar mannelijke) karakters worden uitvoerig behandeld, waardoor het verhaal meer diepte krijgt en je de lezer beter begrijpt waarom de karakters op een bepaalde manier handelen. De overgang tussen de verschillende personages is op sommige punten in het verhaal wel een beetje ingewikkeld, soms duurde het even voordat ik doorhad dat het niet meer over dezelfde personage ging als de alinea daarvoor. De eerste paar bladzijden waren even lastig om in te komen, maar snel daarna werd ik opgezogen door het verhaal en had ik moeite om het boek weg te leggen. En wegleggen moest helaas wel,  want dit boek is te dik om in één adem uit te kunnen lezen.

Dit boek  is echt een aanrader! Ik heb net het tweede deel, De trage wals van de schildpadden, gekocht en kan niet wachten om erin te beginnen en te lezen hoe het Josephine en haar familie verder afgaat. Binnenkort meer dus!

 

 

Advertenties