De trage wals van de schildpadden

Na het eerste deel te hebben gelezen van de trilogie van Katherine Pancol ben ik verslaafd aan het verhaal van de hoofdpersoon Josephine en haar familie. Het kon dan ook niet anders dan dat ik meteen nadat ik het eerste deel uit had naar de boekwinkel ben gesjeesd voor het tweede deel, De trage wals van de schildpadden.

Josephine is verhuisd en leeft maar haar jongste dochter samen in een duur appartement. Ze heeft haar leven omgegooid en is veranderd. Van een onzekere alleenstaande moeder die de eindjes aan elkaar moest knopen is ze nu een sterke aantrekkelijke vrouw geworden. Toch komen af en toe nog de onzekere trekjes naar voren, dit zorgt ervoor dat je als lezer zijnde meer sympathie voor Josephine krijgt. Er is een passage waarin dit heel goed naar voren komt en waar ik stiekem om moest lachen, Joshephine doet samen met haar oudste dochter Hortense boodschappen (zij is precies het tegenovergestelde van haar moeder; wil rijk en beroemd worden, draagt dure merkkleding, weet precies wat ze wil en doet er bijna alles voor om dat te bereiken. Ze kijkt een beetje neer op haar moeder die een beetje naïef is en makkelijk over zich heen liet lopen.)

“Toen ze met haar moeder terugkwam van boodschappen doen en ze probeerden een taxi aan te houden, hadden ze een slak gezien die op de stoeprand zat, weggekropen in zijn huis. Het dier trachtte onopgemerkt te blijven onder een dor blad. Haar moeder had hem opgepakt en aan de overkant van de straat neergezet.
Onmiddellijk had Hortense zich gehuld in een afkeurend stilzwijgen.
‘Wat heb je nou toch?’ had Josephine gevraagd.
Geïrriteerd had Hortense haar hoofd geschud. ‘Moet je je nu echt bezighouden met alle slakken die je tegenkomt?’
‘Maar hij zou overreden zijn bij het oversteken!’
‘Wat weet jij daarvan? Misschien heeft hij er drie weken over gedaan om over te steken, zat hij opgelucht uit te rusten voor hij weer naar zijn vriendin ging en breng jij hem in tien seconden weer terug naar af!’
Sprakeloos had haar moeder haar aangekeken. Tranen waren opgeweld in haar paniekerige ogen. Ze was naar de slak toegerend en werd bijna overreden.”

In dit deel komt wat meer drama voor dan in het eerste deel van de trilogie. Er worden moorden gepleegd en Josephine ziet in bijna al haar mannelijke vrienden/minnaars een mogelijke dader. Het houdt het in ieder geval spannend! Nu is het wachten tot het laatste deel, De eekhoorns van Central Park huilen op maandag, verkrijgbaar is!

Advertenties