Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

De afgelopen weken heb ik ontzettend veel gehoord over Extreem luid en ongelooflijk dichtbij, geschreven door Jonathan Safran Foer. Alles wat ik hoorde was positief, dus ik moest dit boek zelf ook maar gaan lezen. Ik had uiteraard ook naar de film kunnen gaan, aangezien dit boek pas verfilmd is. Alleen is een film natuurlijk nooit zo goed als het boek, en eerst de film kijken en dan pas het boek lezen is natuurlijk de verkeerde volgorde (omdat je dan zelf geen voorstelling kan maken van de personages, dat heeft de filmmaker al voor je gedaan, zonde.)

Het verhaal gaat over de 9 jarige Oskar die zijn vader heeft verloren bij de aanslagen van 11 september. Oskar is een slimme en beetje bijdehante jongen. Toen zijn vader nog leefde deden ze altijd speurtochten, waarbij zijn vader aanwijzingen gaf en Oskar die moest opvolgen. Als Oskar een paar weken na het overlijden van zijn vader een sleutel vindt, denkt hij dat dit ook een soort speurtocht is. Hij probeert de sleutel op alle sloten in huis, maar hij past nergens op. Dit leidt tot een zoektocht door heel Manhattan, op zoek naar het slot waar de sleutel op past.

Het verhaal is echter veel meer dan de zoektocht van Oskar naar de sleutel. Het is ook het levensverhaal van de grootvader en -moeder van Oskar. Door middel van verschillende brieven die het verhaal van Oskar afwisselen kom je als lezer achter de familiegeschiedenis. Het is knap geschreven, de brieven van de verschillende personages hebben een eigen schrijfstijl waardoor je na een tijdje duidelijk doorhebt bij wie welke brief hoort. Het is een intrigerend verhaal (zowel dat van Oskar als dat van zijn grootouders) waardoor je naar het einde van het boek wil lezen. Zal Oskar het juiste slot vinden, en vinden zijn grootouders na al die tijd eindelijk een middenweg tussen het Iets en het Niets?

Een ontroerend en meeslepend verhaal, goed geschreven, en zelfs geïllustreerd met foto’s die in het verhaal worden beschreven (daardoor lijkt het een heel dik boek, maar eigenlijk valt het wel mee). In het begin vond ik Oskar maar een bijdehante jongen, maar ik ben van hem gaan houden. Dit is een zeker een boek waarvan het verhaal je bijblijft (misschien ook door de gebeurtenis waaromheen het geschreven is), en nu ik het uit heb ben ik toch ook wel nieuwsgierig naar de film ;).

Advertenties