De eekhoorns huilen op maandag

20130210-205203.jpg
Boehoe! Zojuist het laatste deel van de familiesaga van Katherine Pancol uitgelezen! De eekhoorns huilen op maandag is het vervolg op De gele ogen van de krokodillen en De trage wals van de schildpadden. In het ruim 700 bladzijden tellende boek lezen we hoe het verder gaat met Joséphine Cortès en haar familie en vrienden. En daarbij worden we meegenomen naar de wereldsteden Parijs, Londen en New York.

Na het succes van haar boek stort Joséphine zich weer op haar studie. Ze gaat voor het hoogst haalbare en behaalt dat ook, maar ziet haar droombaan aan haar voorbij gaan. Haar uitgever stelt voor dat ze weer gaat schrijven. Na weken van vervlogen ideeën stuit ze op het weggegooide dagboek van een van haar flatgenoten. Ze wordt verliefd op het verhaal en besluit het te gebruiken voor haar nieuwe boek. Terwijl zij zich vastklampt aan haar verhaal gebeurt er ook genoeg in de levens van haar dochters Zoé en Hortense, en staat het leven van haar vriendin Shirley op z’n kop. Bij iedereen lijkt er verandering op komst te zijn, de vraag is welke kant die veranderingen op zullen gaan en wat dit zal betekenen voor de onderlinge relaties.

Wat fijn om weer in het leven van Joséphine en de rest te duiken! Het fijne aan de boeken van Pancol is dat je niet weet waar het heengaat. Het is als een soap waarin een nieuwe gebeurtenis de verhaallijn weer een totaal andere wending geeft. Anders dan bij een thriller of misdaadroman lees je niet naar een bepaald eindpunt toe, zoals de oplossing van een misdaad, maar kan je je mee laten voeren door het verhaal. De personages zijn heel sprekend en goed uitgewerkt. Zowel Joséphine, Zoé als Hortense hebben eigenschappen die ik graag van ze zou willen lenen, maar ze zijn gelukkig niet perfect. Voor iedereen zit er denk ik wel een personage in waarin je jezelf kunt herkennen. Zeker een must read!

20130411-221057.jpg

Advertenties