Het Zevende Kind

IMG_2347.JPG
Na tien kastelen, drie abdijen en verschillende kerken en tuinen te hebben bezocht en te hebben gekampeerd nu weer terug bij de katjes! Op de camping ben ik begonnen in Het Zevende Kind van Erik Valeur, een boek met ruim 700 bladzijden van een Noorse schrijver die er verschillende prijzen voor heeft gekregen.

Vlak voor de viering van het zestigjarig jubileum van het kindertehuis wordt er een anonieme brief gestuurd naar de kinderen die lang geleden samen in de Olifantjeskamer (Zuigelingenkamer) hebben gelegen. De brief komt in de pers en bij de overheid terecht en zorgt voor enorme opschudding. Door de brief komt een een klein stukje van een groot schandaal aan het licht, waar het grootste kindertehuis van Denemarken bij betrokken lijkt te zijn en indirect ook de overheid. De betrokken kinderen uit 1961 zijn inmiddels volwassen en worden door de brieven weer bij elkaar gebracht, samen proberen ze erachter te komen wat het schandaal is en wat zij daar mee te maken hebben.

Ik hou van dikke boeken (verrassend ;-)) en dankzij mama heb ik ook stiekem iets met olifantjes (en daarvan staan er heel veel op de omslag!) dus het kon niet anders dan dat ik dit boek vroeg of laat zou gaan lezen. In het begin moest erg wennen aan de schrijfstijl, ik vond het een beetje pretentieus en overdreven. Ik stoorde me aan het gebruik van cursieve woorden om ze extra te benadrukken. Maar het verhaal gaat zo diep, is zo spannend en heeft zoveel lagen, dat ik me er al snel niet meer aan stoorde. En uiteindelijk vind ik zelfs dat de schrijfstijl het verhaal ten goede komt. In tegenstelling tot veel boeken is dit verhaal goed afgerond, geen open eindjes of een afgeraffelde conclusie, maar ik had ook niets anders verwacht van een boek met zoveel bladzijden. Erik Valeur heeft een echte must read geschreven!

Advertenties