Harry Potter en het Vervloekte Kind

Net als veel leeftijdsgenoten ben ik opgegroeid met de boeken (en films) van J.K. Rowling over de tovenaarsleerling Harry Potter. Wij zijn van de Harry Potter generatie. Ons leven was net als dat van Harry, Ron en Hermelien. Alleen een stuk minder magisch en spannend. Maar ook wij gingen naar school, maakten vrienden en werden voor het eerst verliefd. Dus toen ik hoorde dat er een nieuw verhaal kwam, moest ik die perse lezen. Dat het een toneelversie is in samenwerking met John Tiffany en Jack Thorne moeten we dan maar voor lief nemen.

Negentien jaar na de overwinning op Voldemort heeft Harry Potter een eigen gezin en een goede baan op het Ministerie van Toverkunst (Je zou toch denken dat na alles wat hij gedaan heeft voor de tovergemeenschap, hij nooit meer hoeft te werken… maar dat terzijde). Zijn eigen kinderen gaan nu ook naar Zweinstein en alles lijkt rustiger te zijn dan ooit te voren. Of is dat maar schijn? Harry’s jongste zoon, Albus Severus, heeft moeite met de familie-erfenis die hij ongevraagd heeft meegekregen. Hij wordt niet ingeloot bij Griffoendor zoals de rest van de familie, en zijn beste vriend is de zoon van niemand minder dan Draco Malfidus. Ondertussen zijn er op het Ministerie tekenen dat er iets duisters gaat gebeuren. 

Het is super leuk om te lezen hoe het verder gaat met de Potters, Wemels en Griffels. Wie had gedacht dat Ron en Hermelien toch zouden trouwen en dat ze allemaal familie van elkaar zouden worden door het huwelijk tussen Harry en Ginny. Het verhaal zelf vond ik wat vergezocht, of misschien ben ik het inmiddels toch echt ontgroeid. En de toneelvorm is ook niet helemaal mijn ding. Maar als Harry Potter fan moet je het toch gelezen hebben! 

Advertenties